دور تو را خط می کشم و درد

حالا هوایی داری که شاید کسی برایت آورده ...

به جای هردویمان زندگی کن...

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در شنبه 18 اسفند1386 و ساعت 6:26 بعد از ظهر | 

 

   **********************

    در تو راه می افتم

 

    و به اندازه ی تمام خیابانها , خیس خواهم شد ,

 

    از بارانی که قرارمان بود ...

 

    برای روزهایم , نقشه ای ندارم که بر باد رود ...

 

    بر باد , همین لحظه هاییست که بی تو

 

                                                 خاطره خواهد شد .

 

    * * *

 

    چند معبد ؟

 

                چند کتاب مقدس ؟

 

                                     چه تعداد پیامبر ؟  برای خدا شدن لازم است؟

 

    گاهی یک نگاه ساده کافیست ,  تا کسی الهه تو شود .

 

   * * *

 

   من همچنان در اشغال کسی هستم که ,

 

     تلفنش را فراموش کرده ...

                                  

                                            ( ادامه دارد . . . )

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در شنبه 5 اسفند1385 و ساعت 1:26 قبل از ظهر | 

                  بندر

                                                                 برای یک نفر

 

بندری که در من ساحل انداخته

لنگه ندارد .

دستی در غروب دارد که بعد از ظهر ها را شلوغ می کند ...

دستی که یک تنه ساحلی را به آتش می کشد ,

وقتی انگشتان کشیده اش , 

                                 ماسه ها را بیدار می کند . .

گاهی سیاه که می پوشد ,

                                    شب روی ماهش را کش می رود .

 

بندر من زنی است ,

                         که وقتی می آید دریا به احترامش می ایستد ,

 میان چشمهایش - انگار- جایی برای مردن می خواهد .

 

خیلی وقت است ,  تکه داده به تخته سنگی

موهایش را گره می زند به موجی که مرا دیوانه میکند .

 زمین را که اشتباهی بگیرم , کافی است ...

جسدم ماهی گیران را شکه کند

 

حالا بلند شو        بندری برقص  .

 

 

 

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در یکشنبه 1 مرداد1385 و ساعت 1:18 قبل از ظهر | 

 

شدیدن ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلام

از این که یه مدت غیب شده بودم , خودمم خبر ندارم ... از همه ي دوستاني كه برام كامنت گذاشتن و از من خبر گرفته بودن ممنونم ... تا حالا نمي دونستم اينقد دوست خوب توي وب دارم ... واقعن منو شرمنده كردين ... مي دونين كه زندگي سخت شده و گاهي غم هميشگي ما ايراني ها (غم نان ) نميزاره كه خودمون باشيم ... حالا دوباره اومدم ... و خوشحالم كه اينجام ... همتون رو دوس دارم و اين تاخير منو ببخشيد .... اين شعر رو كه ميخونيد تقديم ميكنم به همه ي دوستائي كه اومدن و من نتونستم جواب كامنتاشو نو بدم ........ خوش باشيد :

 

از اتفاق هم افتادني تري

بي آن كه بيايي

حواسم را پرت مي كني ميان چشمهات

ولي

       دستي به فاصله ام اضافه نمي كني .

خوابهايم را مي دزدي                مي روي روي نيمكتي خالي مي نشيني

و من برايت

                 با تو رفتم        بي تو باز آمدم مي خوانم

بايد از تو دلگير باشم           اما نيستم .

هنوز هم وقتي مي خندي

جاده ها تا مي خورند و پنجره ام وا مي شود به سويت

گاهي براي عروسكهايت بخند      خب !!!

 

 

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در سه شنبه 9 خرداد1385 و ساعت 2:10 بعد از ظهر | 

 صدای قدمهای بهار می آید...

 

  

 

 روسری سپید زمستان را باد با خود برد .

صدای قدمهای بهار می آید...                 آرام   آرام   .

حتا مادر روسری گلدار پوشیده . قربان موی حنا شده اش ...

موسم عاشقی است ....

 

با تمام وجود , برای همه ,  همه , آرزوی خوشبختی دارم . برای خانواده ام .. دوستانم ... همه ی آنهایی که در این یک سال به این وبلاگ سر زدند .. برای دوستان شاعرم که اگر کامنتهای زیبایشان نبود حس نوشتن از من پر می کشید ... برای همه ی شما عزیزانم آرزوی , آرزوهای خوب دارم .

و ... یادم نمی رود که چقدر پدرم را دوست دارم ... جایش خالی .. یادش جاودانه .

و این شعررا در آستانه ی سال نو بخوانید .

  .

  .

                       

ستاره ها را از آسمان كيش كرده ام

اسبت را بتازان                          بيا حالا بيا                    كه ماه مات است.

شرط مي بندم جايي روي حرفهايت قدم مي زني

شك نكن       

بيچاره  آن سينه اي كه زده اي هنوز دل ندارد...

حرفي كه به گردنم انداختي هر كجا باشم        گناهكارم مي كند.

مطمئنن خودت بودي               مرض كه ندارم.

متأسفانه بايد بگويم

براي پاييزي هم كه آورده اي برگی ندارم...

چقدر آسمان بغل كنم بر مي گردي ؟!...

هنوز هم يك مشت نگاهت     مرا كه هيچ ، خورشيد را هم از پا مي اندازد.

ديگر مثل هميشه ها           روده ام دراز نمي شود          كه ببندم به خاطره ها

چشم هايم ، اين روز ها را تف مي كند

كجايي كه گونه هايم را امضا مي كني ؟!...

                                                              تكليف مرا در آسمانها روشن كن ...

 

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در یکشنبه 28 اسفند1384 و ساعت 2:23 قبل از ظهر | 

                    پنجره

 

  در این ساختمان که پنجره هاش کم اند ,

و آسمان هم تقسیم نمی شود , حتا ...

و میان اطاقهاش که می لولی             قفس      قفس

باریکتر از راهرویی که راه می دزدد از خیابانی به ازدحام تو

 به وقت نفس تنگی              بریدگی

کجا باید                کجا باید

به کدام پنجره ی نداشته تکیه باید

که     های های         گلو ساز کنی            قار قار .

تا روح از سرمان نپریده                           بیاور              دریچه بیاور.

بیاویزان به همین دیوار ِ زهوار دررفته تر از قفسه ی سینه ای که شش هایم را جویده .    

    

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در دوشنبه 8 اسفند1384 و ساعت 4:8 قبل از ظهر | 

 

زیر کدام سقف مانده ای

که من اینگونه

ثانیه ها را  گاز می زنم .

   اصلن تک خوری قرارمان نبود .

از ثانیه ها می گذرم

می زنم بیرون کمی قدم بزنم

نا غافل قدم به قدم

                          پاهایم قلم می شود ,

سر هر کوچه مرا کاشته اند ,

افسوس که

                قدمهای کالم

                                  هیچگاه نخواهند رسید .

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در یکشنبه 16 بهمن1384 و ساعت 5:17 قبل از ظهر | 

عالی بود...

حرف نداشت ...

واقعن معرکه بود .

هوا را می گویم ,

                       بی خیال هوای دلت .

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در پنجشنبه 13 بهمن1384 و ساعت 1:16 قبل از ظهر | 

بعد تو ...

            آسمان ,  لخت ترين فاحشه اي بود كه آغوش گرفتم .

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در شنبه 1 بهمن1384 و ساعت 4:2 بعد از ظهر | 

 

می روم و از کوچه

برای شاخه ها پاییز می خرم تا خش خش برگها انتظار را کوتاه کند

هر چند که خوب نیست بگویم از پاییز خسته ام , اما خسته ام

سالهاست که خواب قدمهای نیامده می بینم

گاهی هنوز

کمی برگ                 تو را یادآوری می کند .

در کوچه هایی که طعم زیر سیگاری می دهند

تمام سیگارهای تنهائیم را

آتش می زنم , یکجا .

لابد اسم سیگار که بیاید فکر می کنی کشیده ام

می دانم ,,,,,

باید قهرمان تو بمانم .

فعلن که تمام مسکنهای دنیا , روی لبهای تو چشمک می زنند ...

|+| نوشته شده توسط ابراهیم قائدی در پنجشنبه 8 دی1384 و ساعت 1:45 بعد از ظهر | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندها

امکانات

  RSS