| تبليغات | X |
|
صدای قدمهای بهار می آید... روسری سپید زمستان را باد با خود برد . صدای قدمهای بهار می آید... آرام آرام . حتا مادر روسری گلدار پوشیده . قربان موی حنا شده اش ... موسم عاشقی است .... با تمام وجود , برای همه , همه , آرزوی خوشبختی دارم . برای خانواده ام .. دوستانم ... همه ی آنهایی که در این یک سال به این وبلاگ سر زدند .. برای دوستان شاعرم که اگر کامنتهای زیبایشان نبود حس نوشتن از من پر می کشید ... برای همه ی شما عزیزانم آرزوی , آرزوهای خوب دارم . و ... یادم نمی رود که چقدر پدرم را دوست دارم ... جایش خالی .. یادش جاودانه . و این شعررا در آستانه ی سال نو بخوانید . . . ستاره ها را از آسمان كيش كرده ام اسبت را بتازان بيا حالا بيا كه ماه مات است. شرط مي بندم جايي روي حرفهايت قدم مي زني شك نكن بيچاره آن سينه اي كه زده اي هنوز دل ندارد... حرفي كه به گردنم انداختي هر كجا باشم گناهكارم مي كند. مطمئنن خودت بودي مرض كه ندارم. متأسفانه بايد بگويم براي پاييزي هم كه آورده اي برگی ندارم... چقدر آسمان بغل كنم بر مي گردي ؟!... هنوز هم يك مشت نگاهت مرا كه هيچ ، خورشيد را هم از پا مي اندازد. ديگر مثل هميشه ها روده ام دراز نمي شود كه ببندم به خاطره ها چشم هايم ، اين روز ها را تف مي كند كجايي كه گونه هايم را امضا مي كني ؟!... تكليف مرا در آسمانها روشن كن ...
پنجره
در این ساختمان که پنجره هاش کم اند , و آسمان هم تقسیم نمی شود , حتا ... و میان اطاقهاش که می لولی قفس قفس باریکتر از راهرویی که راه می دزدد از خیابانی به ازدحام تو به وقت نفس تنگی بریدگی کجا باید کجا باید به کدام پنجره ی نداشته تکیه باید که های های گلو ساز کنی قار قار . تا روح از سرمان نپریده بیاور دریچه بیاور. بیاویزان به همین دیوار ِ زهوار دررفته تر از قفسه ی سینه ای که شش هایم را جویده .
|
About
Home
|
