برای یک نفر

بندری که در من ساحل انداخته

لنگه ندارد .

دستی در غروب دارد که بعد از ظهر ها را شلوغ می کند ...

دستی که یک تنه ساحلی را به آتش می کشد ,

وقتی انگشتان کشیده اش , 

                                 ماسه ها را بیدار می کند . .

گاهی سیاه که می پوشد ,

                                    شب روی ماهش را کش می رود .

بندر من زنی است ,

                         که وقتی می آید دریا به احترامش می ایستد ,

 میان چشمهایش - انگار- جایی برای مردن می خواهد .

خیلی وقت است ,  تکه داده به تخته سنگی

موهایش را گره می زند به موجی که مرا دیوانه میکند .

 زمین را که اشتباهی بگیرم , کافی است ...

جسدم ماهی گیران را شکه کند

حالا بلند شو        بندری برقص  .